Oto historia pierwszego w historii użycie broni masowego rażenia
Niedawno broń mamy zamiar dostarczyć pomyślnie przetestowany w Stanach Zjednoczonych.
Otrzymaliśmy zamówienia rzucić go na wroga.
To jest najbardziej destrukcyjne broń kiedykolwiek wyprodukowana.
Celem było imperium z własną tajną bronią:
zamachowiec-samobójca.
Trenowałem się że mogę umrzeć w każdej chwili.
6 sierpnia 1945 r. bomba inna niż wszystkie spadł z nieba nad Hiroszimą.
Bomba została zaprojektowana przez jedni z najlepszych naukowców na świecie.
Korzystanie z niego było jednym z najczęściej używanych doniosłe decyzje, jakie kiedykolwiek zostały podjęte.
Żołnierze i żeglarze są celem, nie kobiety i dzieci.
Prawdziwy żołnierz wolałby raczej umrzeć niż się poddać!
Oto historia załogi, która poleciał na misję i zrzucił bombę.
Nie myślę o ludziach kto został zabity lub zraniony,
Myślę o tych który nie został zabity ani zraniony.
I to jest historia mieszkańców Hiroszimy
którzy byli pierwszymi w historii ofiary ataku nuklearnego.
Kiedy coś tak niszczycielskiego jak używana jest broń jądrowa,
ludzie są bezsilni, podobnie jak mrówki czy owady.
Całe miasto Hiroszima został unicestwiony w ciągu zaledwie kilku sekund.
Bomba pomogła przynieść koniec drugiej wojny światowej,
i to oznaczało początek nowy rozdział w historii ludzkości.
Hostuj swój własny serwer Plex w chmurze! 2 TB seedboxów za 9 USD - SeedMonster.net
Na ściśle tajnych badaniach zakład w Los Alamos w Nowym Meksyku,
silnie uzbrojony konwój został załadowany częściami do nowy rodzaj bomby.
To był początek podróży że skończy się w Hiroszimie.
Ta bomba była produktem trzyletnich badań,
a jego rozwój kosztował 2 miliardy dolarów.
Ale na tym etapie technologia wciąż nie była testowana.
Dwa dni później, była szansa, żeby się przekonać.
Na pustyni Nowego Meksyku naukowcy i żołnierze Projektu Manhattan
zebrane po raz pierwszy testowy wybuch bomby atomowej.
Sto do jednego, rozbijamy skorupę ziemi, i zniszcz cały świat.
Pięćdziesiąt do jednego rozpalamy atmosferę, i zniszcz tylko Nowy Meksyk.
Ktoś zamknął Thirmy, on przeraża posłów.
Dziesięć do jednego kończy się niepowodzeniem.
Jeśli ta broń się skończy, każdy z was może się doczekać
do życia zeznając przed Kongresowe komisje śledcze!
Sześć, pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden, zero.
Eksplozja wyparowała stal nierdzewną stalowa wieża trzymająca bombę.
Intensywne ciepło stopił piasek pustyni,
pozostawiając obszar szkła.
Siła oszacowano wybuch
być odpowiednikiem 67 milionów lasek dynamitu.
Bomba była pierwotnie przeznaczone do użycia przeciwko nazistowskim Niemcom,
ale teraz jego zwolennicy miał na myśli inny cel.
- Jestem z ciebie bardzo dumny! - Dziękuję Ci.
Dobra robota.
Wojna skończona, generale.
Tak! Tak szybko, jak spadliśmy kilka z tych rzeczy w Japonii!
Dobra robota.
Dyrektor naukowy Robert Oppenheimer,
była to chwila strasznej prawdy.
Teraz stałem się Śmiercią, niszczyciel światów.
Do lipca 1945 r. wojna w Europie dobiegła końca.
Nazistowskie Niemcy zostały pokonane.
Ale na Pacyfiku wojna z Japonią szalała.
Po ataku z zaskoczenia na Pearl Harbor,
Siły amerykańskie walczyły w drodze powrotnej przez Pacyfik,
wyspa po wyspie, z dziką walką wręcz.
Ale główne armie Japonii były nadal nietknięte i niepokonane.
Amerykanie próbowali bombardować Japończycy do poddania się.
Miasto po mieście zostało obrócone w gruzy,
ale nadal Japończycy odmówił poddania się.
Tak więc teraz stanęli sojusznicy perspektywa inwazji na pełną skalę.
Z niektórymi szacunkami podając swoje straty nawet milion ofiar,
i wiele innych japońskich.
W Japonii w tamtym czasie cesarz był głową państwa,
a także żywym bogiem,
ale codzienna moc spoczęła Rada Specjalnego Kierownictwa Wojny.
Premier Suzuki i minister spraw zagranicznych Togo
rozważali wynegocjowana ugoda.
Ale minister armii, generał Koretchika Anami był zdecydowany walczyć dalej.
Nadal naszą największą nadzieją jest sowiecka mediacja trzymania się władzy
O kapitulacji nie ma mowy
Musimy znaleźć sposób na sprowadzenie wojna szybko się skończyła
Czemu?
Marynarka mogła nas zawieść
ale armia pokaże, co jest możliwe w tej ostatecznej bitwie
Plan Anami polegał na totalnej wygranej, ostateczna bitwa.
Kiedy nasi żołnierze robią chwalebna ostateczna ofiara
i zaatakować najeźdźców od razu zanim opuszczą plaże
wtedy odniesiemy największe zwycięstwo.
Nikt nie wątpi w naszego ducha wojownika
ale duch nie zastąpi amunicji ani paliwa ani nie nakarmi naszych ludzi
Amerykanie nie mają żołądka na ofiary
Możemy złamać ich wolę kontynuowania walki
potrzebujemy tylko odwagi i determinacji
W Hiroszimie, podobnie jak w pozostałej części Japonii,
żołnierze i cywile przygotowany na nadchodzącą inwazję.
Japońskie wojsko polegało na potężnej broni:
gotowość ludzi do śmierci za imperatora.
Zwykli żołnierze się uczyli jak przyczepiać bomby do ich ciał
i rzucają się pod czołgi.
Dr Shuntaro Hida pracował w Szpitalu Wojskowym w Hiroszimie.
Jednym z jego obowiązków był trening sanitariusze jako zamachowcy-samobójcy.
Żołnierze zostali przeszkoleni przypinać bomby do ich ciał,
i rzucają się na czołgi.
W szpitalu wojskowym musieliśmy tego nauczyć.
W szczególności funkcjonariusze pogodzili się z faktem
że kiedyś poszliśmy na front, nie wrócilibyśmy, umarlibyśmy.
Ćwiczyłem się, że mogę umrzeć, kiedykolwiek.
Miała być cała ludność część bitwy z najeźdźcami.
Nawet uczennice zostały wyszkolone do ataku Amerykańscy żołnierze z zaostrzonymi bambusowymi włóczniami.
Krwawa łaźnia wydawała się nieunikniona.
Człowieka, który by to zrobił zezwolić na inwazję
Prezydent Stanów Zjednoczonych, Harry Truman.
Właśnie przybył 16 lipca w Berlinie na konferencji poczdamskiej,
gdzie się spotykał innych przywódców alianckich.
Tej samej nocy nadeszła wiadomość udany test bombowy w Nowym Meksyku.
Posłuchaj tego. Operowany tego ranka, wyniki wydają się zadowalające.
Test już się odbył przekroczył oczekiwania.
Zrobili to!
Teraz chłopcy mogą zostać oszczędzeni inwazja na Japońskie Wyspy Macierzyste.
Wypiję za to.
Truman wkrótce otrzymał bardziej szczegółowe sprawozdanie z testu
i omawiali wieści o bombie z premierem Wielkiej Brytanii Winston Churchill
Potem zdecydował się powiedzieć Stalinowi
więc 24 lipca po posiedzenie plenarne dobiegło końca
Truman wziął przywódcę sowieckiego na bok
Na sztabie Trumana był młody porucznik marynarki wojennej George Elsey
ostatni żyjący świadek tych wydarzeń
Zwrócił się do Stalina w USA miał nową, potężną broń
a Stalin powiedział: jaki jest efekt
miał nadzieję, że tak będzie do dobrego użytku
Opracowaliśmy nowy, bardzo potężna niszczycielska broń
które przetestowaliśmy
Wymiana była tak skromna
tego tłumacza Trumana chciałem się upewnić
Stalin naprawdę to zrozumiał zrozumieć znaczenie
że „potężna nowa broń” naprawdę miał na myśli taką broń
Powiedział tylko to bardzo się ucieszył, słysząc to
i mam nadzieję, że dobrze to wykorzystamy przeciwko Japończykom
Oczywiście w tym czasie nikt po naszej stronie
znał głębokość penetracji sowieckiej do Los Alamos
i że Stalin wiedział doskonale o czym mówił Truman
Sądzę tylko, że Stalin nie wiedział była Trójca
i jest to możliwe on nawet to wiedział
Ale zanim przejdziemy dalej z nową bombą,
Truman dał Japończykom ostatnia szansa, by się poddać.
Amerykanie się załamali tajne japońskie kody,
i potrafił rozszyfrować wojsko i depesze dyplomatyczne.
Więc znali swoje wymagania dotyczące całkowitego,
Widoczna była bezwarunkowa kapitulacja jako zagrożenie dla cesarza.
Teraz postanowili zmienić warunki,
i dać wyjście Japończykom.
Deklaracja poczdamska nosiła nazwę po bezwarunkowej kapitulacji.
W związku z tym został zmodyfikowany, czego nauczyliśmy się z przechwyceń,
do czytania, bezwarunkowa kapitulacja sił zbrojnych Japonii.
Wzywamy rząd Japonii do głoszenia
teraz bezwarunkowa kapitulacja wszystkich japońskich sił zbrojnych.
To pozostawiło otwarte drzwi retencja cesarza.
Zmodyfikowane ultimatum był transmitowany do Japonii.
Ale jak na ironię, złagodzenie warunków zrzeczenia się
wydaje się, że przyniosła odwrotny skutek.
To najbardziej obiecująca zmiana
Żeby wróg powiedział coś takiego
oznacza, że ​​zaistniały okoliczności które doprowadziły ich do końca wojny
Dlatego już nie nalegają na pełne bezwarunkowe zrzeczenie się
Dokładnie w takiej chwili jeśli będziemy mocno trzymać się, ustąpią wcześniej
- ogłosił premier Suzuki że jego rząd to zrobi zignorować deklarację poczdamską.
Użył słowa nokusatsu, czyli zabijać z cichą pogardą.
Od tego momentu zrzucenie bomby na Hiroszimie było nieuniknione.
Bomba pozostawiła San Francisco włączone na pokład USS Indianapolis, dwie godziny
po udanym Test Trójcy w Nowym Meksyku.
Przemierzył Pacyfik podczas dziesięciodniowej podróży na wyspę Tinian,
zaledwie sześć godzin lotu z Japonii.
Wyspa była największą bazą lotniczą na świecie, z czterema dużymi pasami startowymi,
i było domem dla ponad 500 B-29 Super Fortress.
Był także domem dla 509th Composite Group,
ludzie, którzy spadną bomba atomowa w Japonii.
Odpowiedzialny był dowódca, Pułkownik Paul Tibbets,
weteran bombardowania kampania przeciwko Niemcom.
W wieku 29 lat zostałem więc postrzelony w tyłek z pewnością, że tam nie myślałem było czymś, czego nie mogłem zrobić.
Dwóch kluczowych członków jego załogi był bombardier Tom Ferraby,
i nawigator, Holender Van Kirk.
Nigdy nie słyszałeś słowa atomowa, jądrowa, lub cokolwiek podobnego w grupie.
Zawsze odnosiliśmy się do broni jako sztuczka, broń, tego typu rzeczy.
A jeśli już to rozgryzłeś,
lepiej bądź wystarczająco sprytny nie mówić o tym.
W porządku, panowie, miasta zostały wypisane.
Kioto odpadło, Stimpson za bardzo lubi skronie,
ale mamy Nyagada, Kurkurra, Nagasaki i Hiroszima.
To jedyne większe miasta zostawiliśmy, nie upiekliśmy.
A podstawowy? Podstawowym jest Hiroszima. W porządku.
Czy ustaliłeś punkt celowania?
Most w kształcie litery T. Tutaj.
To najdoskonalszy AP Widziałem w tej całej tej cholernej wojnie.
Kąt natarcia: zrzut bomby w ten sposób.
Przeważające wiatry z północy. Możesz przyjść w ten sposób,
wtedy będziesz latać z wiatrem, i wyczyścisz strefę docelową.
Zbyt ryzykowne. Polecimy pod wiatr. W ten sposób jesteśmy wolniejsi i dokładniejsi.
Możesz zostać złapany przez wybuch.
Kiedy skręcę w nurkowanie, Będę miał tylny wiatr,
wyjdziemy szybciej. W każdym razie podejmiemy to ryzyko.
Chcemy być tak dokładni jak to możliwe, prawda?
Hiroszima była ważną bazą wojskową, dowództwo 2. Armii Generalnej,
z kluczową rolą w obronie przed spodziewaną inwazją.
Akiko Takakura, która miała dziewiętnaście lat, i pracuję jako urzędnik bankowy w centrum miasta,
pamięta panującą wtedy atmosferę.
Ludzie nazywali to miastem wojskowym.
Wszędzie, gdzie spojrzałeś widziałeś armię,
i zawsze było dużo statków transport żołnierzy z portu.
Wszystkie większe miasta Japonii już miały były celem nalotów bombowych,
więc spodziewali się wszyscy mieszkający w Hiroszimie że Hiroszima wkrótce będzie celem.
Nikt nie mógł sobie tego uświadomić miasto zostało zachowane nie bez powodu:
Amerykanie zrobili to celowo uniknął bombardowania Hiroszimy
aby mogli zmierzyć precyzyjne efekty bomby atomowej.
Wieczorem 4 sierpnia Paul Tibbets zwołał swoich ludzi.
Misja bombardowania była ustawione na kolejną noc,
kiedy chmury nad Japonią miały się wyczyścić.
Nadeszła chwila. Właśnie nad tym wszyscy pracowaliśmy.
Niedawno broń, którą zamierzamy dostarczyć został pomyślnie przetestowany w Stanach Zjednoczonych.
Otrzymaliśmy zamówienia rzucić go na wroga.
Będą trzy możliwe cele.
W kolejności pierwszeństwa są to Hiroszima, Kurkurra, Nagasaki.
Bomba, którą zrzucisz to coś nowego w historii wojen.
To jest najbardziej destrukcyjne broń kiedykolwiek wyprodukowana.
Myślimy, że to znokautuje wszystko w obrębie trzech mil (4,8 km).
Rolka filmu. Zabij światła.
Specjalista od broni Deke Parsons
przyniósł film eksplozja w Nowym Meksyku.
Ale projektor się zaciął.
Film, którego teraz nie zobaczysz
został wykonany z jedynego testu wykonaliśmy.
Byłem w B-29, patrząc z góry na cel,
w ciemności, i mogę powiedzieć, że jest najjaśniejszy
i najgorętsza rzecz na tej ziemi od stworzenia.
To jest to, co się stało.
Błysk eksplozji był widziany przez dziesięć mil (16 km).
Żołnierz oddalony o 3 km został strącony z nóg.
Inny żołnierz, oddalony o ponad pięć mil (8 km), został chwilowo zaślepiony.
Ci z nas, którzy tam byli, wiedział, że to początek nowej ery.
Nikt nie wie dokładnie, co się stanie gdy bomba spadnie z powietrza:
czego nigdy wcześniej nie robiono.
Oczekujemy chmury, tego kształtu,
wznieść się do co najmniej 30 000 stóp (9 km), może 60 000 stóp (18 km),
poprzedzone błyskiem światła dużo jaśniejsze niż słońce.
Bojowa wersja bomby został już zmontowany i gotowy.
Czekamy tylko na koniec burze nad Japonią,
abyśmy mogli zobaczyć nasz cel.
Racja, ludzie, znam niektórych z was widzieliśmy już wiele akcji,
i wybrałem ciebie ponieważ jesteś najlepszym dostępnym,
ale pozwól, że opowiem ci wszystko, poza tą misją,
cokolwiek zrobiłeś wcześniej w tej wojnie to małe ziemniaki.
Jestem osobiście zaszczycony, i jestem pewien, że wszyscy jesteście,
być wybranym wziąć udział w tym nalocie,
co skróci wojnę o co najmniej sześć miesięcy.
Jesteście teraz najgorętszymi ekipami w Siłach Powietrznych.
Nie będzie rozmowy o tym wszystkim.
Żadnych rozmów, nawet między sobą. Żadnych listów, żadnego pisania do domu.
Nie wspominając o najmniejsza możliwość misji.
- Czy to jasne? - Tak jest!
Następnego ranka załoga samolotu na Tinian obudził się niepokojący dźwięk,
jeszcze raz B-29 rozbił się na pasie startowym.
Katastrofa zaalarmowała Parsonsa, specjalista od broni.
To był dzień misji,
i planowali załadować bombę na samolot, w pełni uzbrojoną.
Mechanizm wystrzeliwania bomby używany proch strzelniczy
wymusić dwie oddzielne części uranu razem,
aby rozpocząć reakcję jądrową.
To było zmartwienie Parsonsa jeśli samolot rozbił się podczas startu,
mechanizm odpalający zostałby uruchomiony, i wysadziliby całą wyspę.
Tak więc bez upoważnienia zmienił plan.
Myślę, że lepiej załadować proch ładuje się do lufy pistoletu
po oczyszczeniu wyspy.
Czy wykonałeś montaż z ładunkami prochowymi wcześniej? Czy wiesz jak to zrobić?
Nie. Ale muszę się uczyć cały dzień i całą noc.
Startujemy dopiero o 02:00. Jest czas.
Jeśli Parsons źle to zrozumiał, istniało poważne ryzyko całej misji,
a bomba poszłaby na marne.
Parsons siedział w tym samolocie przez kilka godzin,
próbując dokładnie co miał zamiar zrobić,
usunięcie zamka, włożenie proszku, podłączenie rzeczy.
Zrobił to, tym razem sporządził szczegółową listę kontrolną.
I ćwiczył to przez pół dnia,
a jego ręce zostały pobite od zajmowania się tą rzeczą.
Na litość boską, człowieku! Dlaczego mi nie pozwolisz pożyczyć parę rękawiczek ze świńskiej skóry?
Nie odważyłbym się! Muszę czuć dotyk.
Wygląda na to, że będziemy bombardować Japończycy z brudnymi rękami!
Paul Tibbets podjął własną decyzję: jako dowódca,
planował także pilotować samolot uderzeniowy. Zgodnie z tradycją wybrał dla niego nazwę.
Powiedziałem, chciałbym to nazwać po mojej matce.
Nazywała się Enola Gay, i wiem, że już nigdy nie będzie drugiego B-29,
Nie sądzę, żeby latał samolot, będzie miał na sobie nazwę Enola Gay.
Myślę, że samolot przejdzie do historii,
i chcę, żeby tak było z dobrym omenem.
Decyzja Tibbets zapadła jak szok dla kapitana Boba Lewisa.
Zawsze latał tym samolotem, i założył, że będzie pilotem.
Dlaczego, do cholery, oni to zakładają mój samolot? Co się dzieje?
Po pierwsze, to nie twój samolot należy do Korpusu Powietrznego Stanów Zjednoczonych,
i po drugie, Jestem dowódcą organizacji,
Z każdym mogę zrobić wszystko, co chcę z tych samolotów, w tym twój!
Zamknął się. To była jedyna dyskusja.
Odrzucono!
Dla większości mieszkańców Hiroszimy
5 sierpnia przebiegał spokojnie.
Ponieważ dzień się zakończył, ludzie przygotowali się
więcej syren nalotowych, i bardziej zakłócony sen.
Dr Hida nadal był na służbie po męczącym dniu.
Piątą pamięta dość wyraźnie.
Wróciłem do szpitala około 20:00.
Oficer na nocnej zmianie przyszedł i powiedział mi
że czterech gości z Mandżurii byli w Hiroszimie.
Byli to wysokiej rangi lekarze wojskowi.
Kazano mi się nimi opiekować.
Ostatecznie położyłem wszystkich do łóżek a potem położyłem się obok nich.
A potem w środku nocy stary człowiek ze wsi przyjedź na rowerze, żeby mnie zobaczyć.
Obudź się. Moja wnuczka ma udar cieplny
Tam, gdzie mieszkał, nie było lekarzy, wszyscy byli na froncie.
Myśląc, że nic nie można na to poradzić, poszedłem z nim, w środku nocy.
Byłem bardzo pijany. Nie było wtedy samochodów,
więc usiadłem z tyłu roweru starego człowieka.
W ten sposób przeżyłem.
Okej, są trzy samoloty zaangażowany w misję.
Tej nocy, w ostatnich minutach przed odlotem,
odbyła się ostatnia odprawa dla wszystkich załóg którzy zmierzali do Hiroszimy.
Istnieją trzy samoloty zaangażowany w misję.
Numer jeden, Enola Gay, niosąc bombę.
Numer dwa, Wielki Artysta, noszenie sprzętu rejestrującego.
Numer trzy, konieczne zło, byliśmy statkiem fotograficznym.
Wykonuj swoją pracę, wykonuj polecenia, nie iść na skróty.
To wszystko.
Misja była tak tajna,
Tibbets dostał pigułki samobójcze, na wypadek, gdyby wpadli w ręce Japończyków.
Ten wieczór, kiedy wyszedłem z mesy,
Chirurg Lotniczy dał mi tabletki.
Powiedział mi, czym one są. Mam nadzieję, że ich nie potrzebujesz, ale, powiedział, jeśli to zrobisz, to są cyjanki.
Powiedział, że jeśli ich potrzebujesz, po jednym dla każdego członka załogi.
Powiedział, że nigdy nic nie dowiesz się, w ciągu sześciu minut, nie ma cię.
Nigdy nie czujesz niczego innego nigdy nic nie czujesz.
Powiedziałem chłopakom na zewnątrz samolotu, zanim się wspięliśmy,
Dam każdemu z was pigułkę, jeśli chcesz pigułkę.
I nikt nic nie powiedział ale kapitanie Parsons, powiedział, Chciałbym mieć.
I zrozumiałem jego stanowisko, ponieważ znał bardziej techniczne rzeczy
o tej bombie niż ktokolwiek inny.
Kiedy dotarliśmy do Enola Gay, to była nasza pierwsza duża niespodzianka,
wszędzie były światła,
A to nie było jak jakąkolwiek misję, jaką kiedykolwiek lataliśmy.
Wiesz, to było jak hollywoodzka premiera!
Zamówiono fotografów i ekipę filmową nagrać historyczną misję.
Weszliśmy do samolotów, w celu uruchomienia silników, a wokół byli ludzie,
tam były światła clegg, tuż przed silnikiem numer dwa.
I nic nie mogłem zrobić z tą rzeczą tam,
więc otworzyłem okno, wystawiłem głowę, Powiedziałem, odsuń się!
Zejdź z drogi!
Ale po prostu machnąłem ręką w ten sposób i jakiś facet powiedział, pomachaj do nas!
Więc pomachałem i to właśnie masz.
To był kolejny dzień, to był kolejny poranek. I to wszystko. To była moja odpowiedzialność.
Dołeczki osiem do dwóch do wieży North Tinian.
Wyjechać i zdjąć instrukcje.
Bomba ważyła ponad cztery tony, co sprawia, że ​​start jest jeszcze bardziej niebezpieczny niż zwykle.
Jeszcze 15 sekund!
Start najbardziej pamiętam niebezpieczna część latania startuje.
Pięć sekund! Przygotuj się!
Jestem pewien, że wszyscy na pokładzie czułem się tak samo jak ja,
czekając, aż wystartuje.
I wydawało się, że zajęło to nadmierną ilość czasu.
Chciałem trzymać samolot na naziemne, aby przelecieć cały lot ogon, który mogłem dostać.
Wstrzymałem to dłużej niż to, co Bob,
widzieli samolot startować z prędkością 140, 145 mil na godzinę (230 km / h),
Trzymałem to aż Miałem ponad 150 mil na godzinę (240 km / h).
Sięgnął po jarzmo, próbowałem go wyciągnąć z powrotem do ...
Odciągnij to! Teraz!
Zdejmij swoje cholerne ręce z tego jarzma! Latam tym samolotem
i szybko się wycofał.
Ale w końcu uniosło się,
i nie upadliśmy na końcu pasa startowego, więc ruszyliśmy.
Piętnaście minut po starcie, z samolotem wciąż na małej wysokości,
Parsons był gotowy złożyć bombę.
Zaczynamy!
Dołeczki Osiem dwa do wieży North Tinian. Sędzia idzie do pracy.
Powtarzam, sędzia idzie do pracy.
Ma około osiemdziesiąt osiem cali (8-8 cm) szerokości na zewnątrz,
do tylnego końca broni, który miał te wielkie płetwy.
Bardzo ciasne kwatery,
aby to zrobić, trzeba było przykucnąć zajrzyj do tylnej części tej bomby,
i takie stanowisko zajął Parsons, ma pracować wewnątrz tych płetw.
Wszyscy znali błąd zagroziłoby całej misji.
Odkręcanie zamka!
Wstawianie opłat!
Parsons przyjmie wtedy ładunki prochowe, wielkości bochenka chleba.
Umieszczał je tam, pojedynczo, wtedy podnosił blokadę zamka,
umieść go tam, gdzie powinien obróć, po prostu zrób pieczęć.
Wkładanie zamka!
Każdy z tych manewrów sprawdzał się na swojej liście check off,
aby upewnić się, że nie popełnił błędów.
I wracam do domu! Czek!
Dwie godziny później Enola Gay
spotkał się z naukowcem i samoloty fotograficzne.
Teraz byli trzy godziny od Hiroszimy.
Zaczął świt i teraz po prostu piękny, piękny poranek.
W tym czasie mamy około 2,7 km.
Wszyscy zauważyliśmy, jakie to piękne To był wschód słońca, tego szczególnego poranka.
Chcę tylko, żebyście wiedzieli, że niesiemy bomba o tak dużej mocy
mamy dużą szansę na zakończenie wojny za jednym zamachem
Co to jest pułkowniku? Czy to koszmar jakiejś chemii?
Nie, to nie to
Koszmar jakiegoś fizyka?
To jest bliżej
Pułkowniku, czy dzisiaj rozszczepiamy atomy?
Tak, jesteśmy.
Dick Jepson, asystent Parsona, zostało jedno zadanie,
uzbroić bombę.
Zanim samolot wzniósł się na wysokość, Musiałem wejść do komory bombowej,
i wyjmij te trzy zielone wtyczki, i zastąp je trzema wtyczkami uzbrajającymi,
co umożliwiło obwód utrwalający strzelać z broni, powodując jej detonację.
I jedyny raz Byłem bardzo zdenerwowany tą misją,
był czas, kiedy wstawiłem te czerwone wtyczki do bomby.
Bomba była teraz uzbrojona i żywa.
Po ich umieszczeniu Odetchnąłem z ulgą
ponieważ nic się nie wydarzyło w tym momencie.
Najwyraźniej z akcją wymiany te wtyczki lub przełączanie tych wtyczek,
Stałem się ostatnią osobą, która położyła rękę na tej bombie.
Wtedy nie zdawałem sobie z tego sprawy.
Jesteśmy na wysokości 9 km.
Przed Enola Gay kolejny B-29 leciał już nad Hiroszimą,
sprawdzanie pogody. Wywołało alert.
Było ostrzeżenie o nalocie.
To był typ, który ostrzegał że nalot był możliwy.
Gdy ludzie czekali w schronach przeciwlotniczych,
samolot meteorologiczny zgłosił swoje ustalenia do Enola Gay zakodowaną wiadomością.
Zachmurzenie mniejsze niż trzy dziesiąte na wszystkich wysokościach.
Rada: bomba główna.
To Hiroszima!
Samolot meteorologiczny odleciał.
Wydawało się, że przez jakiś czas że zagrożenie minęło.
Około 30 minut później brzmiały wyraźnie.
To znaczyło, że nie było to będzie nalot,
więc wszyscy zajmowali się swoimi sprawami, chodzenie do biur i fabryk.
Myślę, że to był powód dlaczego tak duża liczba zmarła,
i nie można go było później znaleźć.
Na terenie wiertni
tysiące żołnierzy ćwiczyli wcześnie rano.
Wśród nich kadet Morio Ozaki
Często nadlatywały amerykańskie samoloty naprzód bez zrzucania bomb
ale miałem wrażenie, że coś nastąpi wkrótce.
Dr Hida spędził noc na farmie poza Hiroszimą,
opiekę nad dziewczyną z udarem cieplnym.
Obudziłem się tuż po ósmej. Już się spóźniłem.
Musiałem wrócić do szpitala.
Przygotowałem się, zmierzył puls dziecka,
a potem zbadał jej klatkę piersiową stetoskopem.
Szesnastoletni Teruko Fujii zaciągnął się jako motorniczy tramwaju,
wspierać wysiłek wojenny.
Mężczyźni zostali wysłani na front, z armią.
Ponieważ ich liczba stopniowo spadał,
chcieli studentów do kierowania tramwajami.
Urzędniczka Akiko Takakura i jej przyjaciółka
byli pierwszymi, którzy przybyli w banku w centralnej Hiroszimie.
Zaledwie 260 metrów od punktu celowania, most w kształcie litery T.
W banku, Podbiłam książkę przylotów.
Stuknąłbyś obok swojego nazwiska kiedy przyjechałeś, więc opieczętowałem książkę.
W tamtych czasach przypuszczano, że pracownicy płci żeńskiej przybyć 30 minut przed mężczyznami,
zrobić czyszczenie.
Coś w tym rodzaju byłoby nie do pomyślenia teraz!
Kinuko Doi pracowała jako pielęgniarka w szpital komunikacyjny, również w pobliżu centrum miasta.
Moja pierwsza praca tego dnia to do sterylizacji narzędzi szpitalnych,
i przygotować pacjentów do operacji.
Pogoda była piękna. Niebo było czysty niebieski, bez chmury w zasięgu wzroku.
W innej części miasta ośmioletni Takashi Tanemori był w drodze do szkoły.
Każdego ranka, gdy tylko dotrzemy do szkoły,
poszliśmy i graliśmy w chowanego.
Wtedy stajemy wybieranie tego, kto to będzie.
Pobiegliśmy więc do głównej bramy
i miałem się tym stać tego ranka.
Shigai Hiratsuka zmarł w 2002 roku,
ale jej niezwykła historia pochodzi z jej pisemnego sprawozdania.
Właśnie minęło 8 rano, skończyliśmy śniadanie.
Nasza dwójka dzieci bawili się obok nas.
Mój mąż czytał gazetę.
Paul, Tom, Deke i ja
byli tam wszyscy trzej, potwierdzając, że to był cel,
tak to był most tak, to był cel.
Można powiedzieć, że mieliśmy konwencja w nosie samolotu.
Dobra, zaraz zaczniemy bombardowanie! Załóż gogle!
Byliśmy na tym bombardowaniu
dla trzech, trzy i pół minuty.
Tom i ja rozmawialiśmy.
Chryste, Holendrze! Nigdy nie siedzieliśmy na bombie biegnij tak długo po Niemczech!
Wysadziliby nas z nieba!
Nic tam nie powiedział! Żadnego sprzeciwu, nic.
Po prostu zamierzam zbombardować cel.
Widziałem samolot, jak maleńka srebrna kropla
wchodząc na niebo nad Hiroszimą.
Natychmiast to rozpoznałem jako samolot amerykański,
jak żaden japoński samolot mógł latać na tej wysokości w tym czasie.
To był tylko jeden samolot, więc założyłem, że jak zwykle mijał.
Liczyłem.
Czyściłem pulpit: wtedy zrzucono bombę.
Odbij bombę!
W tamtych czasach żołnierze mieli wystartować ich ubrania
aby ich nie uszkodzić.
Ponieważ wszystko było jasne, wszedłem do baraków
zdjąć koszulę.
Od tego czasu zajęło to około 45 sekund bomba opuściła samolot, aż wybuchła.
Myślę, że w samolocie nie było mężczyzny to też nie było synchroniczne z jego zegarkiem,
lub liczenie lub robienie czegoś. Byłem pewien, że bomba to niewypał. Byłem pewien, że to nie zadziała.
Po upadku przez 43 sekundy,
wyzwalacze czasowe i barometryczne uruchomił mechanizm spustowy.
Pocisk uranowy wystrzelony z lufy, do celu uranowego.
Razem zaczęli nuklearna reakcja łańcuchowa.
Materia stała zaczęła się rozpadać,
uwalniając niezliczone ilości energii.
Oto historia pierwszego w historii użycie broni masowego rażenia
Niedawno broń, którą mamy zamiar dostawa została pomyślnie przetestowana w Stanach Zjednoczonych.
Otrzymaliśmy zamówienia rzucić go na wroga.
To jest najbardziej destrukcyjne broń kiedykolwiek wyprodukowana.
Celem było imperium z własną tajną bronią:
zamachowiec-samobójca.
Trenowałem się że mogę umrzeć w każdej chwili.
Mamy Nyagadę, Kurkurrę, Nagasaki i Hiroszima
Hiroszima była ważną bazą wojskową, dowództwo 2. Armii Generalnej,
z kluczową rolą w obronie przed spodziewaną inwazją.
Prawdziwy żołnierz wolałby umrzeć, niż się poddać!
Rada: bomba główna.
To Hiroszima!
Odbij bombę!
Od tego czasu zajęło to około 45 sekund bomba opuściła samolot, aż wybuchła.
Myślę, że w samolocie nie było mężczyzny to też nie było synchroniczne z jego zegarkiem,
lub liczenie lub robienie czegoś. Byłem pewien, że bomba to niewypał. Byłem pewien, że to nie zadziała.
Po upadku przez 43 sekundy,
wyzwalacze czasowe i barometryczne uruchomił mechanizm spustowy.
Pocisk uranowy wystrzelony z lufy, do celu uranowego.
Razem zaczęli nuklearna reakcja łańcuchowa.
Materia stała zaczęła się rozpadać,
uwalniając niezliczone ilości energii.
W oknie paliło się białe światło. Błysk, biały jak magnez.
Bomba niszczyła etapami.
Błysk pochodził od giganta kula ognia o szerokości 300 metrów.
Byłem zaskoczony. To było zaskakujące światło.
Nawet gdybyś się do tego odwrócił,
poczułeś szok, prosto do środka twojego mózgu.
W tym samym czasie dowolny obszar skóry odsłonięty stał się bardzo gorący.
Ciepło. Ciepło. Takie palące ciepło.
Temperatury bezpośrednio pod kulą ognia było 4000 stopni Celsjusza.
Promienie ciepła pozostawiły cienie.
Drabiny, balustrady, a nawet ludzie, zostawili swoje zarysy na kamieniu i metalu.
Każdy na świeżym powietrzu został odparowany,
lub zamieniony w węgiel, w jednej chwili.
W tym samym czasie flash wysłany silne promieniowanie podczerwone i promienie gamma.
Mogą przenikać przez ściany, i atakują komórki w ludzkich ciałach.
Potem powoli otworzyłem oczy,
i po raz pierwszy spojrzał w kierunku światła.
Właśnie w tym momencie pojawiła się grzybowa chmura.
Ludzie, którzy widzieli to w Hiroszimie prawie wszyscy już nie żyją.
Już prawie nikogo nie ma, kto może powiedzieć, że rzeczywiście to widzieli.
Ułamek sekundy później nadeszła potężna fala uderzeniowa, który poruszał się z prędkością dźwięku.
Otworzył codzienne okna i ściany w szrapnel.
Jak tylko uderzył podmuch, Rzucono mnie przez pokój.
Moje ciało było rzucane od ściany do ściany,
i od sufitu do podłogi.
Rozrzucono moje ciało jakby to była piłka.
Kruczoczarny pas chmur przyszedł do mnie.
To pochodzi stamtąd nad krawędzią góry.
Czarna chmura rozrzucone między górami,
i potoczył się w moim kierunku, wirujące w ten sposób.
Właśnie w ten sposób moje ciało zostało zebrane!
To był wybuch. Posłał mnie przez dom.
Błysk był bardzo genialny, i trwało to tylko bardzo krótko.
Skończyło się w ciągu kilku krótkich sekund.
Nie widzieliśmy tam żadnych ciał, lub cokolwiek w tym rodzaju.
Nie widziałeś zawalających się budynków, tak naprawdę nie można rozróżnić takich rzeczy.
I nawet gdybyśmy byli w stanie, i tak nie mogliśmy tego zrobić,
ponieważ był tylko jeden, wszystko było pokryte z dymem i kurzem i wszystkim.
Nie jestem emocjonalny. miałbym pierwsza cholerna myśl, i powiedziałbym ci, co to było.
Wykonałem swoją pracę, ale odetchnąłem z ulgą to się udało; nie możesz tego zrozumieć.
Widząc pożary na ziemi, i nadchodząca chmura,
wtedy jesteś bardzo zdenerwowany że tam na dole jest takie spustoszenie,
a ludzie cierpią.
Nie ma dokładnych danych liczbowych który zginął w chwili wybuchu,
ale dziesiątki tysięcy ludzi na otwartej przestrzeni w pobliżu ognistej kuli,
zniknął w ułamku sekundy.
Dla ocalałych, gehenna dopiero się zaczynała.
Tysiące ludzi zostali ranni i strasznie poparzeni.
Wielu zostało uwięzionych w gruzach.
Zaledwie 260 metrów od bomby, dwie dziewczyny w banku
został osłonięty przed najgorszą eksplozją przy budynku odpornym na trzęsienia ziemi.
Kiedy dziewczyny walczyły na zewnątrz, znaleźli wizję piekła.
Poranne słońce zniknęło,
całe miasto było ciemne i spowite dymem.
Ulice były pełne trupów.
Przypomniały mi się słowa „Miasto Śmierci”.
Byli tylko martwi ludzie. Byliśmy jedynymi żyjącymi duszami.
To była poranna godzina dojazdów do pracy, 8:15 rano.
Ludzi, którzy chodzili po ulicach byli zdwojeni martwi jeden na drugim
o ile mogliśmy zobaczyć.
Umarli natychmiast, nadzy, spaleni.
Po prostu zapytałem siebie, dlaczego? I nie mogłem znaleźć żadnych słów.
Nasza dwójka właśnie przykucnęła i rozpłakać się.
Jak mogły się wydarzyć takie straszne rzeczy?
W szpitalu komunikacyjnym jedną milę od hiper centrum eksplozji,
pielęgniarka Kinuko została zdmuchnięta z okna.
Jak wielu innych, została poważnie poszarpana przez latające szkło.
Miałem kawałki szkła wystające z mojego ciała.
Z mojej głowy, mojej twarzy, mojego ciała.
Wiertło było mniejsze niż mila (1,5 km) od centrum hipoglikemii
20-letni kadet Morio Ozaki
wszedł do budynku baraku tuż przed wybuchem bomby.
Jego koledzy na zewnątrz byli odsłonięci do pełnego błysku ciepła
Wszyscy byli martwi lub ciężko spaleni
Zamek Hiroshima, który tam był na moich oczach zniknął
Wszyscy byli we krwi
drewniane budynki rozbity na kawałki
W innej części miasta Spokojne rodzinne śniadanie Shigei Hiratsuka
ustąpiły chaosowi i zamętowi.
Kiedy wysiedliśmy, widzieliśmy, że całość Hiroszima została wywrócona do góry nogami.
Żaden z budynków nie pozostał.
Wybuchały pożary w różnych miejscach w całym mieście.
Potem rozejrzałem się za dziećmi.
Mamo!
Gdzie jesteś?
Mamo!
Była moja córka, Kasku. Miała sześć lat.
Mamo, nie mogę oddychać
Została pochowana od klatki piersiowej w dół, i został wciśnięty w drewno i gips.
Mamo, wyciągnij mnie
Próbowałem ją wyciągnąć Desperacko pragnąłem
Pospiesz się, mamo!
ale cokolwiek próbowałem, nie zadziała.
Wyciągnij mnie teraz!
Ognie się poruszały bliżej i bliżej.
Płomienie były u naszych stóp, i ryczą wokół nas.
Nie mogliśmy znieść upału i ból już dłużej.
Boli mnie noga, nie mogę oddychać
Jestem dla ciebie złą matką
Nie mamo, nie odchodź. Jest tu dla mnie za gorąco
Jestem dla ciebie złą matką
Ach, to mnie boli
Ty też nie chcesz umierać, wiem. Mama nie jest na tyle odważna, by zostać i umrzeć z tobą
Mamo, gdzie jesteś?
Wybacz mi, Kazu
Ogień mnie pali
Budynek szkoły również upadł podczas wybuchu.
Ośmioletni Takashito Tanemori i jego przyjaciele
zostali uwięzieni w gruzach, płacząc szukając kogoś, kto ich uratuje.
Pierwsze co zobaczyłem, było ciemno.
Wtedy wyczułem, że jest kilku żołnierzy nad moją głową,
przenoszenie gruzu.
I w końcu jeden żołnierz mnie wykopał.
Pamiętam tylko żołnierza chwycił mnie w swoje ramiona,
przedzierając się przez ognie, między ogniami.
Jedyne miejsce, z którego udało nam się uciec to była rzeka, która płynęła za naszą szkołą.
Blisko stacji, około dwóch mil od lampy błyskowej,
Teruko Fujii myślała, że ​​jej tramwaj tak zwarcie na kablach napowietrznych,
i że cała ta sprawa była jej winą.
Myślałem, że spowodowałem jakaś katastrofa.
Myślałem, że zepsułem tramwaj i zrobiłeś coś strasznego!
I wtedy pomyślałem, czy to bomba?
Wtedy zdałem sobie sprawę, że to nie ja który spowodował te wszystkie kłopoty.
Najpierw pomyślałem tylko obszar stacji został dotknięty.
Wtedy zobaczyłem ludzi idąc w moim kierunku z obrażeniami,
i zwisająca z nich skóra.
Być może wszyscy myśleli jeśli tam pójdę, mogę zostać uratowany.
Myśleli ludzie z zachodu wschód może być lepszy.
Ludzie wchodzili w każdym kierunku, w całkowitej ciszy.
Pośród wszystkich zniszczeń, był przynajmniej jeden cud.
Ośmiolatka Niesiono Takashiego Tanemoriego
przez płonące miasto przez żołnierza, który go uratował.
W końcu żołnierz dotarł do rzeki,
i od tłumów, mały chłopiec usłyszał znajomy głos.
Jakoś mój ojciec mnie zauważył!
Myślę, że zawołał moje imię i może odpowiedziałem,
i powiedziałem, to mój tata!
A potem wyprostował się żołnierzom,
a potem wiele razy kłaniał się do żołnierzy, powiedział: dziękuję, jesteś zbawicielem!
Później, gdy wracaliśmy, rozpoczęta rozmowa,
wiesz, wojna się skończyła, w wyniku tego bombardowania.
Pomimo liczby osób, które zabiliśmy,
uratowaliśmy wiele numerów ponad to z bycia na wojnie,
i zostanie zabity po stronie Ameryki, i po japońskiej stronie.
Wtedy było takie nienawiść do Japończyków,
że im więcej zabijaliśmy, im lepiej myśleliśmy, że jesteśmy,
ponieważ to oznacza będzie mniej
że będziemy mieć walczyć podczas inwazji.
Po sześciogodzinnym locie powrotnym Enola Gay dotarł na wyspę Tinian.
Następujące... Tam są trzy, cztery, 500 osób.
A kiedy wyszliśmy z samolotu, oczywiście wszyscy wychodziliśmy, jesteśmy zmęczeni
i wychodzę, pamiętam, jak wychodziłem niosąc maskę tlenową, jestem tuż za Paulem,
a potem jakiś żartowniś zwraca uwagę.
Wysiadłem z samolotu, jak mi powiedziano przypina to do mojej koszuli,
faceci robią nam zdjęcia, zasalutowałem, a potem było już po wszystkim.
Wróciłem do swoich obowiązków.
Musimy przejść do odprawy, przez ludzi wywiadu.
Mieli o coś zapytać, czy widziałeś to, czy widziałeś to i tak dalej.
Potwierdzam, że zbombardowaliśmy właściwy cel.
Powiedziałem, jasne.
Dr Hida uciekł z gruzów gospodarstwo położone cztery mile (6,5 km) od Hiroszimy.
Po sprawdzeniu stanu dziecka on leczył,
udał się z powrotem w kierunku miasta.
To około sześciu kilometrów stamtąd do Hiroszimy.
Kiedy byłem w połowie drogi, nagle dziwne stworzenie pojawiło się znikąd.
Jak było lato, gdyby to był człowiek, byłby ubrany na biało.
To co zobaczyłem było całe czarne od góry do dołu. Czarny jak smoła.
Myślałem, że to dziwne.
Na górze było coś okrągłego, jak głowa. Miał coś w rodzaju ramion ciało poszło za nim.
Ale wyglądało na to, że nie ma twarzy. Było czarne.
Obszar wokół oczu spuchł, nie miał nosa,
dolna połowa twarzy to tylko usta! To było przerażające!
Jako lekarz, pierwszą rzeczą, którą robisz to wziąć puls.
Ale kiedy wziąłem jego rękę nie było skóry.
Nie było miejsca, gdzie mógłbym się trzymać.
Więc wstałem, mówiąc, proszę, weź się w garść i okrążyłem go.
Ta osoba lekko się wzdrygnęła, a potem przestał się ruszać. On umarł.
Uciekł trzy kilometry, a potem tam umarł.
Ten człowiek był pierwszą ofiarą śmiertelną spowodowane przez bombę, którą widziałem.
Był nim rekrut armii, Shigeru Terasawa stacjonował 7 mil (11 km) od centrum wybuchu.
Jego jednostka została wysłana, aby pomóc ocalałym,
ale wkrótce stanął w obliczu strasznego konfliktu,
między ich współczuciem i ich szkolenie.
Nawet teraz są rzeczy którego nigdy nie zapomnę.
Jednym z nich jest dźwięk ludzi błagając mnie o wodę.
W tamtych czasach powiedziano nam nie dawać wody mocno poparzonym.
Prawdę mówiąc, wszyscy mieliśmy te duże, wojskowe bidony na biodrach.
Ludzie błagali o wodę, ale ich nie daliśmy.
Powiedziano nam, że jeśli to zrobimy, umarliby od razu.
Więc ich nie dałem. Wiele osób zginęło.
Teraz, patrząc wstecz, Żałuję, że nie dał im wody.
Spalony i krwawiący, w intensywnym upale,
ludzie byli zdesperowani znaleźć jakąkolwiek wodę, jaką mogli.
Uciekli do rzek, do basenów i zbiorników.
Wśród nich pielęgniarka Kinuko.
Wiedziałem, że jest tam kałuża wody, na tyłach szpitala.
Do basenu weszło już wiele osób. Wskoczyło na nie więcej osób.
Ludzie pod spodem utonęli.
To jedna scena, której nigdy nie zapomnę. Ciągle o tym marzę.
Potem nastąpiło dziwne wyzwolenie.
Zaczęły padać ciemne krople deszczu z chmur nad płonącym miastem.
Otworzyliśmy usta i wypiliśmy. Nasze gardła były spieczone,
ale trudno było go uchwycić deszcz w usta.
Deszcz został zrobiony czarny od popiołu i dymu
który został wessany wschodząca chmura grzybowa.
Kiedy te popioły zmieszają się z chłodem, wilgotne powietrze w górnych warstwach atmosfery,
tworzyły grube, czarne krople deszczu,
i spadł z powrotem do miasta.
Krople deszczu były na tyle duże, że boli
kiedy uderzą w twoją skórę.
Zstąpił w potoku. Wypłynął czarny płyn gdzie spadł deszcz.
Padał czarny płyn.
Co za ludzie kto pił deszcz, nie zdawał sobie sprawy,
było to, że był wysoce radioaktywny.
Z czasem zatrułby wiele tysięcy.
W dniu zrzucenia bomby,
Prezydent Truman milczał podróżując do domu z Europy.
W drodze powrotnej Augustą wracając do Waszyngtonu,
byliśmy na skraju naszych krzeseł, ponieważ spodziewaliśmy się każdego dnia: o każdej porze, każdego dnia,
mieć błysk z Departamentu Wojny że pierwsza bomba została zrzucona.
A 6 sierpnia, jak byliśmy pewnego dnia z Norfolk nadszedł ten błysk.
George Elsie rozszyfrował telegram
które przyniosły wiadomości Prezydentowi Trumanowi w sprawie Augusta.
Kiedy coś takiego nadeszło, natychmiast do niego szliśmy,
przerywalibyśmy cokolwiek robił.
Tak się złożyło, że jadł lunch z załogą, w tym momencie.
Zabrałem to do Trumana, który pokazał go sekretarzowi Burnsowi,
i do admirała Leyheya, i Truman oznajmił załodze statku
to wielkie osiągnięcie.
Zrzuciliśmy jedną bombę o japońskim mieście Hiroszima,
o mocy 20000 ton trotylu.
Miasto zostało całkowicie zniszczone!
Rozległy się wiwaty, wiwaty załogi i obok funkcjonariusze, kiedy przeczytał to w mesie oficerskiej.
Augusta była jednym ze statków który był przeznaczony na Pacyfik,
i byłby zamieszany w inwazję. Załoga to wiedziała.
Prawie każdy, kto był w Europie, wiedział że kierują się na Pacyfik,
i inwazja na Japonię.
Więc byli tacy sami szczęśliwy jak Prezydent,
że ta cholerna rzecz się skończyła!
Mamy nadzieję, że tak będzie ostrzeżenie dla japońskiej armii!
Dalej, chłopcy, idziemy do domu!
Bardzo chciał wrócić do domu,
ponieważ był pewien, że plik Japońska kapitulacja nadejdzie bardzo szybko.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości
Truman przeliterował to japońskie naczelne dowództwo.
Miał na celu oszczędzenie Japończyków od całkowitego zniszczenia
że ultimatum z 26 lipca zostało wydane w Poczdamie.
Ich przywódcy natychmiast odrzucili to ultimatum.
Jeśli teraz nie zaakceptują naszych warunków, mogą spodziewać się deszczu ruiny z powietrza,
jak nigdy dotąd widziano na tej ziemi.
Późnym popołudniem burmistrz Hiroszimy,
wydał własną proklamację.
Obecna katastrofa jest wynikiem straszny i nieludzki nalot.
Intencją wroga jest wyraźnie podważenie duch walki
Japończyków.
Obywatele Hiroszimy, szkoda jest wielka,
ale to tylko do można się spodziewać podczas wojny.
Podtrzymuj swój nastrój. Nie trać ducha.
Rano po bombie rozpoczęła się akcja ratunkowa na pełną skalę.
Oddziały żołnierzy z okolicznych garnizonów zostali wezwani do pomocy.
Zebrali martwe ciała i pozbył się ich
zanim choroba mogła się rozprzestrzenić.
Ranni byli szybko zabrane na leczenie.
Powstały jednak prowizoryczne szpitale była tylko garstka personelu medycznego.
Dr Hida się odnalazł leczenie 3000 ocalałych
w wiosce poza Hiroszimą.
Na początku nie mieliśmy lekarstw, brak wyposażenia.
My lekarze nic nie mogli zrobić.
Jednak zebraliśmy kilka rzeczy, i zaczął leczyć oparzenia.
Siostra Kinuko miała niezwykłą ucieczkę.
Nie wiem, czy byłem nieprzytomny przez wiele godzin lub dni.
Kiedy przyszedłem Myślałem, że tak, wciąż żyję.
Bóg musiał dać mi siłę.
Obudziła się i to zauważyła została wrzucona do masowego grobu.
Po tym, jak wyczołgałem się z dziury, Udało mi się przejść przez ulicę,
dostać się do wejścia do szpitala.
Zajęło mi to strasznie dużo czasu jak nie mogłem znieść,
ani nie podnoś moich ramion, lub przesuń je na bok.
Pełzałem jak owad
i wreszcie osiągnął wejście do szpitala.
Dr Hinoki z apteki zauważył mnie, i zawołał,
nadal żyjesz!
Podniósł mnie, i zaniósł mnie na salę operacyjną.
Korytarz był pełen ludzi leżąc obok siebie.
To tam operowali mnie,
i usunąłem wszystkie duże kawałki ze szkła, które utknęło we mnie.
W całym mieście szukali krewni ruiny w poszukiwaniu śladów ocalałych.
Przed południem Ojciec mojego przyjaciela przyjechał po nas.
Ale mój przyjacielu, który uciekł ze mną z banku,
okazało się, że ma złamany kręgosłup.
Zmarła tydzień później. Była rok młodsza ode mnie.
Mam już prawie 80 lat, ale miała wtedy tylko 18 lat.
ilekroć o niej myślę, ona nadal ma 18 lat.
Była bardzo ładną, delikatną osobą.
- zdecydowała pielęgniarka Kinuko aby samodzielnie dotrzeć do domu
Wyczołgała się ze szpitala aż do stacji Hiroshima
ale żadne pociągi nie jeździły
Powiedziano mi, że muszę iść do następna stacja, aby wsiąść do pociągu
Zapytałem siebie: jaki byłby najlepszy sposób, aby się tam dostać?
Zdałem sobie sprawę, że jedynym sposobem było ciągnąć wzdłuż torów kolejowych
i tak dotarłem do następnej stacji
Kilka razy straciłem przytomność
Czasami pracowałem, żeby zobaczyć błękitne niebo
innym razem do czarnego nieba
W końcu dotarłem na stację
Kinuko w końcu dotarła do swojego rodzinnego miasta gdzie była pielęgnowana przez wiele miesięcy
przez jej matkę który nie wydał jej na śmierć
Trzy dni po bombie w Hiroszimie,
pomimo całego zniszczenia, Japonia nadal się nie poddała.
Druga bomba była gotowa, Truman wydał kolejne ostrzeżenie.
Świat zauważy, że pierwsza bomba atomowa został zrzucony na Hiroszimę, bazę wojskową.
Jeśli Japonia się nie podda,
bomby będą musiały zostać zrzucone w jej przemyśle wojennym.
Wzywam japońskich cywilów do wyjazdu miasta przemysłowe natychmiast,
i ocalcie się od zagłady.
Zdaję sobie sprawę z tragicznego znaczenia bomby atomowej.
Po znalezieniu bomby atomowej, użyliśmy go.
Użyliśmy go przeciwko tym, którzy nas zaatakowali, bez ostrzeżenia w Pearl Harbor.
Przeciw tym, którzy głodowali i bili,
i stracił amerykańskich jeńców wojennych.
Przeciw tym, którzy porzucili wszelkie pozory przestrzegania międzynarodowych praw wojennych.
Użyliśmy go w tym celu skrócić agonię wojny,
w celu ratowania życia tysięcy i tysiące młodych Amerykanów.
Planowano drugą bombę dla miasta Kokura,
ale było zbyt pochmurno, więc samolot przeniósł się do Nagasaki.
Rozpaczliwie brakuje paliwa,
załoga wypuściła bombę, pomimo większej ilości chmur.
Bomba chybiła celu, i spadł do doliny.
Tym razem nie było burzy ogniowej,
ale i tak, zginęło ponad 50 000 osób.
Najwyższa Rada Kierownictwa Wojennego w Tokio spotykał się tego samego dnia.
Do tej pory Rosjanie to zrobili wypowiedział wojnę Japonii.
Potem przyszła wiadomość z Nagasaki.
Jest tylko jedna rzecz, którą musimy ustalić i na tym polega przetrwanie systemu Cesarza
Zgadzam się
Powinniśmy natychmiast skontaktować się z Amerykanami i wyjaśnij nasze stanowisko
Nic się nie zmieniło - musimy nalegać terminy, które zawsze uważaliśmy za konieczne
System Imperatora musi przetrwać
Amerykanie nie mogą okupować wysp macierzystych
nie mogą też próbować tak zwanych zbrodniarzy wojennych
I musimy mieć możliwość zarządzania samodzielne rozbrojenie marynarki wojennej i armii
Jednak nigdy nie zaakceptują tych warunków
Wtedy zaryzykują koszt inwazji
Mamy ponad trzy miliony żołnierzy gotowych do walki
i pięć tysięcy samolotów do ataku ich statki u wybrzeży Kiusiu
Możemy nawet skorzystać z naszych samolotów szkoleniowych jako specjalne samoloty szturmowe kamikadze
Będą zmęczeni rzezią, uwierz mi
Jeśli wydamy nasze siły na walkę z pierwszym atakiem, będziemy całkowicie bezradni
Dwie bomby atomowe w cztery dni ... Zniszczone dwa całe miasta ...
A następny może przypadać na Tokio
Musimy poczekać na wyniki naszych dochodzeń zanim będziemy mieć pewność, że są to bomby atomowe ...
Bomba w Tokio może zniszczyć rodzinę cesarską
Na ulicach zapanowała panika, to nie do pomyślenia ...
Prawdziwy żołnierz wolałby umrzeć niż się poddać!
Następnie premier Suzuki zrobił coś niesłychanego.
Poprosił cesarza o przełamanie impasu, i podejmij decyzję.
Cesarz Hirohito powiedział im, że chce zakończyć cierpienie,
i znoś nie do zniesienia.
Cztery dni później radykalni żołnierze próbowali dokonać zamachu stanu,
aby zapobiec kapitulacji. Nie udało się im.
O świcie tego dnia cesarza Hirohito miał nadać ogłoszenie
dla Japończyków że wojna się skończyła,
Generał Anami przygotowywał się do zakończenia życia
w tradycyjnej tradycji seppuku.
Jego list samobójczy brzmiał:
Moja śmierć to przeprosiny za moją wielką zbrodnię.
Wojna się skończyła. W końcu żołnierze wracali do domu.
Na całym świecie panowała radość.
Ale potem pojawiło się coś, co się wydarzyło na zawsze zmień postrzeganie bomby.
Zaczęło się w szpitalach.
Zaczęła się rozprzestrzeniać tajemnicza choroba.
Zauważyłem to od około czwartego dnia. Oczywiście, że tam był przez cały czas,
ale myślałem, że ludzie umierali z powodu ciężkich oparzeń.
Kobieta, która straciła dzieci w pożarach, Shigei Hiratsuka i jej mąż,
byli wśród poszkodowanych.
Ustawili moje łóżko obok męża, i najpierw przystąpił do testu.
Kiedy wzięli dość krwi próbkę, wyciągnęli igłę.
Ale krew nie przestawała działać. Nic nie działało, cokolwiek robili.
Nawet kiedy naciskali, dalej krwawił.
W tym czasie zaczęły się fioletowe plamy wybuchając na całym ciele męża.
Potem zwymiotował duża ilość brązowego płynu.
Potem zwiotczał, i umarł godzinę później.
Udało mu się przetrwać tak daleko,
ale potem nawet on został mi zabrany.
Jej mąż był jednym z tysięcy
kto by umarł ten nowy i nieuleczalny stan.
Gniły. To była martwica. Nie było białych krwinek,
więc krew nie miała mocy do walki z infekcją,
i tak nagle zaczęło się gnicie.
W końcu włosy zaczęłyby wypadać.
Kiedy kładziesz rękę na głowie pacjenta,
kępki włosów wypadłyby w dłoni.
Okazało się, że te którzy byli najbardziej dotknięci
był blisko hiper centrum,
lub połknął materiał radioaktywny, jak ludzie, którzy pili czarny deszcz.
Z perspektywy czasu zdaliśmy sobie sprawę że to było promieniowanie,
ale w tamtym czasie nie wiedzieliśmy, co to było.
Choroba popromienna stała się singlem najbardziej niepokojąca spuścizna bomby.
Amerykański naukowiec zawsze wiedział bomba wytworzyłaby promieniowanie,
ale skala następstw było szokującą niespodzianką.
Dziś Hiroszima to kwitnące miasto ponad miliona ludzi.
Japonia również uległa transformacji do zamożnego kraju
która całkowicie wyrzekła się wojny.
Chociaż nikt nie używał broń nuklearna od
nadal argumenty dotyczące moralność zrzucenia bomby.
Czy to było naprawdę konieczne? Czy można było tego uniknąć?
Naród nie miał ryżu do jedzenia,
ludzie nie jedli biały ryż przez cały rok.
Jak taki kraj mógł iść do bitwy?
Amerykanie wiedzieli, że bardzo dobrze i nadal zrzucił bombę atomową. Czemu?
To był eksperyment! Wiedzieli o tym bomba miała ogromną siłę wybuchową.
To, czego nie wiedzieli, to ile szkód spowodowałoby promieniowanie.
Niektórzy naukowcy myśleli, że wiedzą, ale oni tego nie przetestowali,
więc przeprowadzili eksperyment, aby dowiedzieć się, testując ją na ludziach.
Ostateczna decyzja, która zaowocowała dwie bomby, Hiroszima i Nagasaki,
nie powstał w Poczdamie,
nie został wykonany przez Trumana, został wykonany przez japońskich militarystów
kiedy odrzucili jakąkolwiek okazję poddać tylko swoje siły zbrojne,
i ocalić dalsze ogromne ofiary śmiertelne.
Dziś jest tylko kilka takich miejsc nosi blizny z 6 sierpnia 1945 roku.
Na drzewach są ślady poparzeń,
cień wyparowanego człowieka, pozostawiony na kamieniu.
Zanikają też wspomnienia z pierwszej ręki.
Akiko Takakura, urzędniczka bankowa,
który miał zaledwie 260 metrów z hiper-centrum,
jest jednym z ostatnich świadków ku przerażeniu bomby.
Jest dom towarowy o nazwie Sogo, w Hiroszimie,
gdzie czasami zatrzymuję się na herbatę.
Z herbaciarni
Widzę drogę z brzegu na wiertnię, skąd uciekliśmy.
Widzę starych ludzi szczęśliwie idąc ulicą.
Młodzi ludzie trzymający się za ręce, i ciesząc się rozmową.
Dzieci trzymające się za ręce rodziców, i wyglądam na szczęśliwego.
I myślę o tych okropnych scenach którego doświadczyłem wiele lat temu,
teraz i wszyscy ludzie którzy stracili życie.
Myślę sobie, co to było? Czy to się naprawdę wydarzyło?
Co roku 6 sierpnia są ceremonie
przypomnieć sobie, co wydarzyło się tego dnia,
upewnić się że te wydarzenia nigdy nie są zapomniane,
lub powtórzone.
O zachodzie słońca dziesiątki tysięcy świec są wypuszczane na rzece w Hiroszimie,
każda reprezentująca świecę dusza jednego ze zmarłych.
Ulepszone: McHalls, 2007 hufilufi@freemail.hu
Wesprzyj nas i zostań członkiem VIP aby usunąć wszystkie reklamy z www.OpenSubtitles.org